W październiku 2023 roku pięciu członków PENTAGON zakończyło kontrakty z Cube Entertainment. Rozeszły się pogłoski o rozpadzie zespołu, a członkowie jeszcze tego samego dnia wydali singiel na siódmą rocznicę, żeby powiedzieć, że grupa się nie rozwiązuje — ale żadna aktywność w pełnym składzie już nie nastąpiła. Jeden po drugim pozostali członkowie także odeszli z agencji. Siedem osób rozproszonych w siedmiu różnych miejscach, i minęły trzy lata.
Potem, 11 września 2026 roku, ta siódemka wróciła razem z nowym utworem. Nie zebrała ich żadna firma. Hongseok opowiedział, że najpierw musieli nawet zabezpieczyć prawa do nazwy zespołu. Żeby zrozumieć, jak ta ekipa tego dokonała, trzeba spojrzeć na to, co budowała przez ostatnią dekadę.
PENTAGON w liczbach
- Debiut: 10 października 2016 roku w Cube Entertainment
- Pierwsza wygrana w programie muzycznym: 20 października 2020 roku z „Daisy” — cztery lata po debiucie
- Najlepszy wynik sprzedaży w pierwszym tygodniu: In:vite U (2022), 76 996 egzemplarzy, ich pierwszy album numer jeden w Korei
- Trasa światowa: PRISM (2019), 23 koncerty — 7 w Azji, 7 w Ameryce Północnej, 4 w Ameryce Łacińskiej, 5 w Europie
- Miesięczni słuchacze na Spotify: około 699 500 (stan na wrzesień 2026 roku)
- Łączne odtworzenia „Shine”: około 190,5 miliona na Spotify i około 290,17 miliona na YouTube razem
Robić własną muzykę własnymi rękami
Na początku PENTAGON dostawał kierunek utworów tytułowych od agencji. „Gorilla”, debiutancki kawałek z 2016 roku zbudowany na szorstkich instrumentach dętych i hip-hopowym bicie, trzymał się znanego konceptu, a udział członków kończył się na tekstach utworów pobocznych.
Zmieniło się to przy DEMO_01 w 2017 roku. Członkowie sami napisali utwór tytułowy „Like This”, a autorskie single tytułowe stały się od tamtej pory normą. Wszystkie sześć utworów na In:vite U (2022) napisali członkowie. Lider Hui jest zarejestrowanym kompozytorem z 87 utworami w Korea Music Copyright Association (stan na kwiecień 2026 roku), w tym kawałkami dla innych wykonawców, jak „Energetic” zespołu Wanna One.
To, co zmieniła własna produkcja, widać najwyraźniej w „Shine” (2018). Obowiązującą wtedy formułą dla chłopięcych zespołów był niebezpieczny urok; PENTAGON go porzucił i zaśpiewał o byciu „nieudacznikiem, który cię kocha”. To utwór o chłopaku beznadziejnie zagubionym w jednostronnym zauroczeniu, zbudowany na minimalnym riffie fortepianu. Pojawił się już po tym, jak autorskie single tytułowe stały się normą.
Odgrywanie historii na scenie
Sceny PENTAGON opierają się mniej na precyzji układów, a bardziej na niesieniu historii utworu ciałem. Choreografia z młotkiem w „Shine” i ta z parasolem w „Naughty Boy” celowo wychodzą poza sztywną formułę choreografii idolowej; w „Dr. BeBe” i „Basquiat” zespół idzie w przeciwną stronę, wypychając ciemniejszy rejestr do granic przy pomocy przytłaczających formacji i gry twarzą.
Ta rozpiętość pokazała się cała naraz w 2020 roku, w programie Road to Kingdom stacji Mnet. Kiedy na finałowej scenie „Basquiat” wysokie dźwięki Huia zazębiły się z mimiką Kino, członkowie innych konkurujących zespołów i jurorzy reagowali komentarzami w rodzaju „to było jak oglądanie całego koncertu”. W tym samym programie Jinho wyszedł na scenę tuż przed pójściem do wojska i pozwolił, żeby w występie było widać to, co działo się wewnątrz zespołu.
Każdy członek dźwiga inną część sceny. Jinho jest głównym wokalistą o szerokiej skali i precyzyjnej technice; Hui niesie kulminację utworu wysokimi dźwiękami, które rozrywają się w powietrzu. Kino sam tworzy choreografię, wyliczając wszystko aż po mimikę i czubki palców. Niski rap Wooseoka i Yuto działa jako przeciwwaga dla wyższych linii wokalnych.
Miejsca, które zajmują, są różne, ale na scenie robią jedno: odgrywają po jednej scenie z historii, którą niesie utwór, i składają te sceny w jedną scenę. Ponieważ sami napisali ten utwór, wiedzą już, co mają przekazać, kiedy na nią wychodzą.
Łuk emocjonalny zamiast fikcyjnego uniwersum
Mniej więcej w tym samym czasie wiele zespołów przychodziło z opowieściami zbudowanymi na supermocach albo równoległych światach. PENTAGON nie poszedł tą drogą.
Zaczyna się od nazwy. PENTAGON oznacza pięć rzeczy, których potrzebuje idol: wokal i rap, taniec, pracę zespołową, talent i nastawienie. Wypełnianie tych pięciu punktów w trakcie programu typu survival stało się historią zespołu. To nie była sceneria; to było to, przez co naprawdę przechodzili.
Albumy podążają stamtąd za emocjami młodości. Jednostronne zauroczenie z „Shine” prowadzi do nadąsanego serca w „Naughty Boy” i staje się w „Humph!” obroną polegającą na odepchnięciu drugiej osoby pierwszym. Przy WE:th z 2020 roku ton ciemnieje. Tytuł albumu łączy „WE” i „WITH”, a utwór tytułowy „Daisy” nakłada znaczenie kwiatu — czystą miłość — na życzenie, żeby drugiej osobie jednak nie ułożyło się dobrze; jedno i drugie zamknięte w jednym słowie.
Nie trzeba studiować uniwersum, żeby zrozumieć te albumy. Emocja, o której mówi utwór, jest scenerią.
To, co było przed pierwszą wygraną
PENTAGON zdobył pierwszą wygraną w programie muzycznym 20 października 2020 roku, z „Daisy”. Od debiutu minęły cztery lata. Hui powiedział ze sceny, że „to nie była łatwa droga i nie była szybka”.
To, co PENTAGON robił w tym czasie, bez trofeum, polegało na decydowaniu, jak będzie zwracać się do fanów.
Nazwa fandomu, UNIVERSE, znaczy, że fani są wszechświatem PENTAGON. Oficjalny kolor, UniNavy, niesie „U & I” w swoim „Uni”, a tytuł albumu WE:th powstał z połączenia „WE” i „WITH”. Nazwa, kolor i tytuł albumu wskazują na to samo: fani ustawieni nie jako ci, którzy patrzą, ale jako druga połowa stojąca w tym samym miejscu.
Nie zostało tylko przy nazywaniu. Od 2018 roku Jinho prowadzi „MAGAZINE HO”, wybierając co miesiąc jeden utwór — pop, koreańskie ballady, numery musicalowe — i publikując własną wersję. Nawet w miesiącach bez aktywności zespołu kontakt nigdy się nie urwał.
To, co budowali w ten sposób, po raz pierwszy stało się widoczne na trasie światowej PRISM w 2019 roku. Zaczęła się w Seulu i objęła 23 koncerty w Azji, Ameryce Północnej, Ameryce Łacińskiej i Europie, a do ogłoszonej na początku listy dopisano miasta na prośbę fanów z Europy i Ameryki Łacińskiej. Ci, którzy poprosili pierwsi, to byli fani.
Pierwsza wygrana nie była więc wydarzeniem, które zbudowało fandom. Była odpowiedzią, która przyszła późno, na relację podtrzymywaną od czterech lat.
Obecny rozdział — „Coward”
11 września 2026 roku PENTAGON wydał „Coward”, singiel wyznaczający dziesięć lat od debiutu. Skład liczy siedem osób — Jinho, Hui, Hongseok, Shinwon, Yeo One, Kino i Wooseok — po odejściu Yan Ana i Yuto. Za powrót odpowiada NAKED, jednoosobowa agencja założona przez Kino.
Kino wziął na siebie tekst, kompozycję i produkcję utworu, a dołączyły do niego autorki tekstów Kim Eana i Baek Eun Byeol. Rzecz jest o zbieraniu odwagi, żeby zbliżyć się do kogoś, za kim tęskniło się długo, mimo strachu stojącego na drodze. Wydawnictwo jest w całości po koreańsku.
Ten wybór ma swoje uzasadnienie. Kino mówił, że jego muzyka z roku na rok stawała się coraz bardziej zachodnia i że poszło to za daleko, oraz że K-pop w 2026 roku stracił elementy, które czyniły go koreańskim. Dlatego zamiast podążać za trendem wybrali koreańskie teksty i własny styl PENTAGON. Ten sam ruch, który wykonali dekadę temu przy „Shine” — porzucić formułę chwili i wybrać własną historię — zadziałał tu ponownie, tym razem skierowany na coś innego.
To, co przed nimi, pozostaje otwarte. Trasa na dziesiątą rocznicę „101010” prowadzi z Osaki 1 października przez Tokio i Seul aż do Hongkongu 1 listopada, a utwory, które zagrają, wybrali fani w głosowaniu. Co wybierze teraz zespół, który dziesięć lat wybierał sam, można obserwować od tego momentu.