W czerwcu 2025 roku, gdy THEBLACKLABEL przedstawiło ALLDAY PROJECT, pięcioosobowy zespół mieszany, rozmowy o grupie wyprzedzały już jej muzykę. Dziennik The Korea Herald opisał ją jako „pierwszy od ośmiu lat nowy mieszany zespół K-popowy”, zauważając, że „Kard, wypuszczony przez DSP Media w 2017 roku, to jedyna inna aktywna mieszana grupa idolów”. Co więcej, jeszcze przed debiutem uwagę wcześniej niż piosenki przyciągnęło pochodzenie członków. Ludzie rozmawiali o tym, kim jest ten zespół, zanim zaczęli rozmawiać o tym, co będzie śpiewał.
Piętnaście miesięcy później pierwszej odpowiedzi udzieliły liczby. Debiutancki utwór „FAMOUS” 26 czerwca 2025 roku, czwartego dnia od premiery, dotarł do 1. miejsca listy Melon TOP 100, a 3 lipca, zaledwie dziesięć dni po debiucie, grupa sięgnęła po pierwsze zwycięstwo w programie muzycznym M Countdown. Na liście Billboard Global 200 utwór zadebiutował na 94. miejscu, a w kolejnym tygodniu awansował na 43. Debiutancki singel sprzedał się według Hanteo Chart w 48 468 egzemplarzach w pierwszym tygodniu; pół roku później pierwsza EP-ka, ALLDAY PROJECT, osiągnęła w pierwszym tygodniu 250 071 egzemplarzy, czyli mniej więcej pięć razy więcej. Na galach rozdania nagród, które odbywały się od listopada 2025 do stycznia 2026 roku, zespół otrzymał nagrodę Breakthrough Artist na MAMA oraz tytuł debiutanta roku na AAA, Melon Music Awards i Golden Disc Awards. We wrześniu 2026 roku „FAMOUS” przekroczył na Spotify 93,68 mln odtworzeń. 1. miejsce na liście Melon było odpowiedzią szerokiej publiczności, trofeum dziesięć dni po debiucie przyszło od widzów i fanów, którzy śledzili grupę, a pięciokrotnie wyższa sprzedaż w pierwszym tygodniu – od fandomu, który zebrał się w ciągu pół roku.
Liczby nie mówią jednak, czym ten zespół odpowiedział na skierowaną na niego uwagę. Ta recenzja ALLDAY PROJECT szuka tej odpowiedzi w piosenkach. W ciągu piętnastu miesięcy ich muzyka przeszła od tekstów, które nigdy wprost nie odpowiadały na tę uwagę, do tekstów cytujących krytykę i na nią odpowiadających, a ręce piszące te teksty stopniowo stawały się rękami samych członków.
1. Teksty, które zaczęły cytować krytyków i im odpowiadać
Debiutancki utwór nosił tytuł „FAMOUS”. W piosence o tym, że podążają za nimi wszystkie spojrzenia, pada wers „But we ain’t even famous”. Stwierdzenie, że nie są jeszcze nawet sławni, brzmi jak krok w bok, a nie jak stawienie czoła uwadze, która skupiła się na nich jeszcze przed debiutem. Przyznaje, że spojrzenia istnieją, a zarazem po cichu wyznacza granicę: ta uwaga nie wzięła się z niczego, co sami zrobili.
Dziewięć miesięcy później słowa były już inne. W marcu 2026 roku w „I DON’T BARGAIN”, utworze powstałym we współpracy z okazji dziewiątej rocznicy gry PUBG: BATTLEGROUNDS, Annie wpisała do własnej partii rapowej wers „Diamond spoon stir up the pot”, a po nim „They say I paid makin’ me really wanna / Now I gotta pave the way they’ll never walk on”. Pierwszy wers własnymi słowami wydobywa na wierzch to, na co wskazywały spojrzenia. Dwa kolejne mówią, że gadanie o tym, że za wszystko zapłaciła, tylko ją napędza i że zbuduje drogę, po której ci ludzie nigdy nie przejdą. Zamiast usunąć się w bok, przeniosła słowa krytyki prosto do tekstu i dołączyła do nich własną odpowiedź.
Zmieniły się nie tylko słowa. Zmienili się też ci, którzy je pisali. Przy dwóch utworach tytułowych debiutanckiego singla, „FAMOUS” i „WICKED”, członkowie figurowali jako autorzy tekstów, ale wśród autorów muzyki nie było ani jednej osoby z zespołu. Na pierwszej EP-ce, wydanej pół roku później, Tarzzan i Bailey napisali zarówno tekst, jak i muzykę do przedpremierowego utworu „ONE MORE TIME”. Tarzzan figurował jako kompozytor „LOOK AT ME” i nagranego w podskładzie „HOT”, a Woochan – nagranego w podskładzie „WHERE YOU AT”. Również tekst „I DON’T BARGAIN” nie był wyłącznie dziełem Annie: współtworzyli go z nią Tarzzan, Bailey i Woochan.
Zespół, który był dotąd obiektem spojrzeń, stał się zespołem, który o nich mówi, i coraz częściej pisze te słowa własnymi rękami. Skąd wzięła się ta zmiana, staje się jasne, gdy spojrzy się, skąd przyszła ta piątka.
2. Piątka, która nigdy nie próbowała być taka sama
Pięcioro członków ALLDAY PROJECT zaczynało w różnych dziedzinach. Bailey to choreografka wywodząca się z amerykańskiej ekipy tanecznej Kinjaz; jeszcze jako nastolatka pracowała nad choreografią do utworów „Savage” i „Spicy” grupy aespa. Tarzzan studiował taniec współczesny na uczelni Korea National University of Arts, a jeszcze przed rozpoczęciem studiów zdobył złotą nagrodę w konkursie Dong-A Dance Competition. Woochan to raper, który w 2017 roku, w wieku dwunastu lat, wystąpił w programie Show Me the Money 6. Youngseo zajęła drugie miejsce w programie R U Next? i została wybrana do debiutanckiego składu innej grupy, ale z nią nie zadebiutowała. Annie dołączyła do tego zespołu, kontynuując jednocześnie studia na Columbia University w Stanach Zjednoczonych.
To, że piątka nie uczyła się w ten sam sposób w tej samej sali prób, Bailey opisała nie jako słabość, lecz jako charakter zespołu. W wywiadzie dla Hypebeast Korea Bailey powiedziała: „Myślę, że piękno ALLDAY PROJECT polega na tym, że nie próbujemy być tacy sami. Uczymy się poruszać jako jedność, zachowując przy tym własną indywidualność”. W innym miejscu tej rozmowy Bailey ujęła to tak: „Twórczo, kulturowo, a nawet osobiście – wszyscy pochodzimy z zupełnie różnych światów”.
Ponieważ zespół nie został zbudowany wokół sposobu działania jednej osoby, pojedynczy wers napisany w imieniu wszystkich trudno mógłby posłużyć za odpowiedź całej piątki, gdy stanęła wobec tej uwagi. Skoro ludzie, którzy dotąd mówili tańcem, rapem i śpiewem, stali się jednym zespołem, każdy z nich musiał najpierw móc mówić własnym językiem, by te słowa stały się słowami zespołu.
3. Najpierw przekonać zespół – od środka
Jak więc pięć osób, z których każda ma własny język, tworzy jedną piosenkę? Woochan opisał ten proces w wywiadzie dla W Korea: „Przekonuję zespół tym, co wychodzi ze mnie, a potem zespół przekonuje publiczność”. To zdanie dokładnie oddaje kolejność, w jakiej pracuje ten zespół. Najpierw jedna osoba wydobywa coś z siebie; dopiero gdy przekona to zespół, trafia to do publiczności. „WHERE YOU AT”, którego Woochan jest współkompozytorem, to utwór nagrany w podskładzie, który śpiewa z Annie, a tekst do niego również napisali razem.
Tarzzan, który ma najwięcej kompozytorskich creditów wśród członków, nie ukrywał drugiej strony tego samego procesu. „Ponieważ sami piszemy i komponujemy naszą muzykę, czasem wszystko może przechylać się bardziej w stronę tego, czego chcemy” – powiedział Tarzzan w rozmowie z Hypebeast. „Ale wytwórnia pomaga nam znaleźć ten złoty środek”. To, co wychodzi z wnętrza, nie zawsze dociera do publiczności w niezmienionej postaci; równowagę pomiędzy jednym a drugim zapewnia wytwórnia. Nawet w ramach tej równowagi Tarzzan figuruje jako współkompozytor „ONE MORE TIME”, „LOOK AT ME” i „HOT”.
To samo podejście widać na scenie. Mówiąc o formule zespołu mieszanego, Bailey powiedziała, że grupa stara się łączyć perspektywy, energię i emocje, by tworzyć coś bogatszego i bardziej wielowymiarowego, zamiast dzielić partie na męskie i żeńskie. Gdy w czasie debiutu opublikowano nagrania taneczne, obok choreografii punktowej wysuwającej tekst na pierwszy plan uwagę zwróciła choreografia w parach, w pełni wykorzystująca atut zespołu mieszanego. Jeden z kanałów tanecznych przedstawił nagranie występu „WICKED” opisem „podręcznikowy przykład choreografii w parach”. Zamiast wyznaczać osobne partie dla członków i członkiń, zbudowali występ wokół ruchów, które są kompletne dopiero wtedy, gdy dwie osoby połączą się w parę.
W przypadku Annie jej słowa i jej teksty stoją obok siebie. Mówiąc o dołączeniu do dziedzictwa THEBLACKLABEL i producenta TEDDY, Annie powiedziała: „Zamiast presji czułam prawdziwą ekscytację, że staję się częścią dziedzictwa THEBLACKLABEL i naszego producenta, TEDDY. Zamiast pozwolić, by oczekiwania mnie przytłoczyły, uczyniłam z nich motywację”. Zamianę oczekiwań, które mogły ją przygnieść, w motywację można czytać w parze z tekstem, który siedem miesięcy później odpowiedział na krytykę.
Słowa tych czworga członków składają się w jedno. Najpierw przekonuje się zespół tym, co wychodzi z wnętrza, a potem zespół stawia to przed publicznością. U podstaw umiejętności tego zespołu odpowiadania na krytykę w piosenkach leży właśnie ta kolejność, w której odpowiedź pochodzi od samych członków.
4. Cel wyznaczony po sławie
W zespole, którego debiutancki utwór nosi tytuł „FAMOUS”, Youngseo tak opisała sukces: „Nie uważam, że samo »zdobycie sławy« to jedyny rodzaj sukcesu. Kiedy naprawdę osiągnę cel, który chcę osiągnąć, cel, którego naprawdę pragnę, myślę, że to jest warte więcej”.
Dla tego zespołu sława nie była czymś, co osiągnął; była warunkiem danym mu od samego początku. Mówiono o nim, zanim zadebiutował, a o pochodzeniu członków dyskutowano wcześniej niż o piosenkach. Nie da się uczynić celem czegoś, co już się ma. Cel trzeba było więc wyznaczyć dalej: nie stać się sławnym, lecz samemu zdecydować, czego się chce, i tam dotrzeć.
W tym świetle inaczej brzmi też „But we ain’t even famous” z debiutanckiego utworu. Można go odczytać jako pierwszy znak, że nie zaliczą podarowanej im sławy do własnych osiągnięć i że wyznaczą sobie własny cel. Piętnaście miesięcy, w których teksty, które nie odpowiadały, stały się tekstami odpowiadającymi na krytykę, pisanymi przez samych członków, to dystans, jaki ten zespół przeszedł od linii startu, którą była sława, w stronę własnego celu.
5. Miejsce, w którym piątka spotyka się znowu
28 września 2026 roku o 18:00 KST ukazała się druga EP-ka ALLDAY PROJECT, CRASH. Wyszła mniej więcej dziewięć miesięcy po pierwszej EP-ce i jest pierwszym albumem, który piątka nagrała razem od powrotu Annie po ukończeniu studiów. Podczas transmitowanej na żywo ceremonii ukończenia studiów na Columbia University w maju Annie weszła na scenę i zostawiła wiadomość, zwracając się do fandomu po imieniu: „Kocham was, DAY ONE”.
CRASH zawiera pięć utworów: „TALK”, tytułowy „CRASH”, „DO IT LIKE THIS”, „NO 한도” (NO LIMIT) i „UP ALL NIGHT”. Przedstawiając album, THEBLACKLABEL napisało, że „ALLDAY PROJECT rośnie, nieustannie mierząc się ze spojrzeniami świata skierowanymi na zespół”. Wytwórnia sama ujęła więc wątek, za którym podążała ta recenzja, w słowa, którymi opisała album. Tytułowy „CRASH” to utwór electro, w którym melodia płynie po powtarzającej się syntezatorowej pętli w niskim rejestrze, by w hooku przejść w taneczny beat napędzany przez drumline; według wytwórni niesie on „śmiałą postawę, która nie daje się spętać ustalonym regułom”.
Album otwiera „TALK”, wydany jako pierwszy już 21 września. Wytwórnia przedstawiła ten industrialny hip-hopowy numer jako utwór, który „odpowiada wprost na liczne spojrzenia otaczające ALLDAY PROJECT”. Na spojrzenia, na które debiutancki utwór nigdy wprost nie odpowiedział, w „I DON’T BARGAIN” odpowiedział tekst jednej członkini, a tym razem tą odpowiedzią stał się cały utwór otwierający płytę. O opartym na brazylijskim funku „NO 한도” wytwórnia napisała, że „pewny siebie okrzyk, który rozbrzmiewa od debiutu, trwa niezmiennie”. „DO IT LIKE THIS”, którego teledysk ukazał się wcześniej, 24 września, na tle minimalistycznego basowego hip-hopu wysuwa na pierwszy plan własny vibe i pewność siebie piątki.
Ręce piszące teksty i na tym albumie przesuwały się dalej w stronę członków. Przy wszystkich pięciu utworach członkowie figurują jako autorzy tekstów, a Tarzzan i Bailey współtworzyli teksty każdego z nich. Przy „NO 한도” i „UP ALL NIGHT” jako autorzy tekstu figuruje cała piątka. Po stronie muzyki Tarzzan figuruje jako kompozytor „DO IT LIKE THIS”.
Ostatni utwór na albumie, „UP ALL NIGHT”, to pierwsza próba grupy z akustycznym brzmieniem. Wytwórnia opisała go jako utwór niosący „pragnienie, by wspólnie i jak najdłużej cieszyć się chwilą obecną, nawet pośród niepewnych i powtarzalnych dni”. To album, który otwiera piosenka odpowiadająca na spojrzenia, a zamyka piosenka, do której tekst cała piątka napisała razem. Piątka, która kiedyś słowami „But we ain’t even famous” usuwała się w bok, dziś sama pisze odpowiedzi na te spojrzenia i umieszcza je na początku i na końcu albumu. To, dokąd te słowa poprowadzą dalej, warto obserwować.